Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ο καιρός σε ρόλο..ζωγράφου..! (φωτογραφίες-κείμενο)




Φανταστείτε έναν  ζωγράφο, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει τα καλύτερα έργα τέχνης. Αποφασίζει μετά από πολύ καιρό μόχθου και τα εκθέτει, εισπράττοντας τον θαυμασμό από τους επισκέπτες της έκθεσής του..!!

Ο ίδιος λοιπόν ζωγράφος της ιστορίας μας, παρά τη δόξα που έχει αποκτήσει, υποκλίνεται στο ταλέντο και την μαγεία των πινέλων ενός ‘συναδέλφου’ του..μόνο που δεν μιλάμε για ανθρωπινή μορφή..αλλά..για τον καιρό..!!


Ναι λοιπόν, τον καιρό που μας έκανε να γκρινιάξουμε λίγο παραπάνω αυτές τις ημέρες, θα ζήλευε κάθε ζωγράφος, αφού με καμβά την Αρχόντισσα, καθημερινά δημιουργούσε και ένα αριστούργημα. Έτσι λοιπόν κατάφερε μέσα σε δυο περίπου καιρικά εναλλασσόμενες εβδομάδες, να φτιάξει μια έκθεση ζωγραφικής που ‘υποδεχόταν’ καθημερινά τους ‘επισκέπτες’ της, με ένα διαφορετικό έργο τέχνης..!! Απρόσμενα, τα πινέλα βουτούσαν από φωτεινά σε σκοτεινά χρώματα συνθέτοντας τα πιο όμορφα τοπία και άλλες φορές βουτούσαν σε όλα τα χρώματα και έφτιαχναν ουράνια τόξα (μετρήστε ποσά είδαμε σε λίγες μέρες!). 




Δυο φορές , οι εναλλαγές αυτές με έτυχαν στη γυρολιμνιά. Με την πρώτη φορά, να βλέπω την βροχή να έρχεται, αλλά λανθασμένα (όπως αποδείχτηκε μετά,αφού τελικά έβρεξε!), να αποφασίσω να συνεχίσω την βόλτα μου. Μέσα σε όλα τα χρώματα και κλικαρίσματα εκείνης της ημέρας, το πιο μαγικό ήταν ότι η καταιγίδα με πέτυχε στην Παναγία Μαυριώτισσα! Εγώ και 2-3 άλλοι περιπατητές, παράτολμοι, που σταθήκαμε στο μοναστήρι, μέχρι η βροχή να σταματήσει. Ανάβεις ένα κεράκι και κάθεσαι στο παγκάκι συντρόφια με τον ήχο της βροχής και το θρόισμα των φύλλων από τον αέρα που σηκώθηκε. Και πιστέψτε με..δεν θέλεις τίποτα άλλο..!! Ακόμα και αν η βροχή είχε αρχίσει να γίνεται απλές ψιχάλες λίγη ώρα μετά, ακόμα και αν η ομπρέλα υπήρχε στην τσάντα μου, κάτι σε έκανε να θες να καθήσεις εκεί για ώρες.



 Η δεύτερη φορά, ήταν στο ανέβασμα προς τον Προφήτη Ηλία! Το μαγικό με τις εναλλαγές αυτές, ήταν ότι δεν ήξερες ποια φωτογραφία να πρωτοδιαλέξεις! Το γκρίζο; Το υπέροχο κόκκινο χρώμα του ουρανού μετά την καταιγίδα; Το ουράνιο τόξο; Μαγεμένη επέστρεφα κάθε φορά, αγνοώντας τη βροχή που με συντρόφευε στη βόλτα, γιατί πολύ απλά η φωτογραφική, είχε καταφέρει να ‘κλέψει’ τα έργα του ζωγράφου. Να έχει ένα αντίγραφο βρε αδερφέ, αντίγραφο μιας σειράς καλλιτεχνημάτων, που είμαι σίγουρη πως όμοιά τους και καλύτερα, θα μας ξαναχαριστούν.



Πάντα σας λέω πως αυτή η πόλη έχει κάτι μαγικό..αρκεί να ξέρεις να βλέπεις περά από αυτό που βλέπουν τα μάτια σου. Είναι αυτό το αλλιώτικο κοίταγμα..κοίταγμα της ψυχής..! Και αν η ζωγραφική  είναι αποτύπωση συναισθημάτων της ψυχής στον καμβά, κάτι μου λέει πως, ακόμα και αν ο ‘ζωγράφος’ μας αυτές τις μέρες ήταν λίγο καταθλιπτικός, σίγουρα κατάφερε να αποτυπώσει την αλήθεια του, με τον πιο όμορφο τρόπο..

Δε νομίζετε;

Την αγάπη μου...
 
 

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

..μια σακούλα αναμνήσεις.

..και πάλι πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που τα είπαμε..και ο καιρός περνάει,και οι καταστάσεις διαφοροποιούνται και όλα μπορούν να αλλάξουν,εκτός από τη μαγεία αυτής της πόλης!Και τώρα που το καλοσκέφτομαι,ούτε και οι αναμνήσεις αλλάζουν..αλλά θα σταματήσω να πληκτρολογώ αόριστα και θα μπω στο κυρίως θέμα:

Η νοσταλγία για αναζήτηση παλαιότερων φωτογραφιών της μεγάλης μου αγάπης,της Καστοριάς,ήταν ο λόγος που έπεσε στα χέρια μου μια σακούλα γεμάτη από δαύτες (ναι,ναι..στις αναμνήσεις αναφέρομαι)..!Ακόμα και η σακούλα που περιέχε όλα αυτά τα στιγμιότυπα μιας άλλης επoχής,είχε κάτι από τα παλιά..!Επιγραφή από μαγαζί που πλέον δεν υπάρχει,σε μια κατάσταση 'αποσύνθεσης',αλλά ακόμα και αυτό είχε τη χάρη του.Με έντονο το αίσθημα της περιέργειας,στο μισοσκοτεινό δωμάτιο,έριξα κάτω όλο το περιεχόμενο..και σαν καλή εξερευνήτρια,ξεκίνησα την αναγνώριση προσώπων και τοπίων.

Πόσο μα πόσο όμορφο quiz να προσπαθείς να βρείς τη σωστή απάντηση;


Να κοιτάζω τα τοπία πίσω από τα πρόσωπα και να θαυμάζω την απλότητά της..μια απλότητα που,όχι δεν χάθηκε τελείως,που υπάρχει ακόμα σε μερικά σημεία της,παρά τον εκμοντερνισμό της.Για αυτό και ξεχωρίζει,για αυτό και αγαπιέται από όποιον την επισκέπτεται.Μια απλότητα που την βρίσκεις όχι μόνο στα σημεία της,αλλά και σε ανθρώπους.Ξέρετε,αυτούς που συναντώ καμιά φορά στα δρομάκια που περπατάω για να φωτογραφίζω..στη γυρολιμνιά που με χαιρετάνε και ας μην με ξέρουν..φυσιογνωμίες γλυκές που στο πρόσωπό τους οι ρυτίδες τους είναι σαν ρωγμές του χρόνου.Σαν άλλες διαδρομές,που περπατάν οι δικές τους αναμνήσεις.


Μέσα σε αυτή τη σακούλα βρήκα πολλούς θησαυρούς,που θα σας τους χαρίζω σιγά σιγά,μα μία φωτογραφία με 'κλείδωσε'.Εμοιαζέ τόσο πολύ με μια φώτογραφία,που την ίδια εκείνη ημέρα είχα απαθανατίσει!Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην ξεκινήσω το ταξίδι στον χρόνο με εκείνη...

Μπείτε στη βάρκα που γράφει "Γυρολιμνιά Καστοριάς" και πάμε να κάνουμε μια βαρκάδα στο παρελθόν..στην Καστοριά του 'τότε'.

Ή μήπως τελικά δεν είναι και τόσο 'παρελθόν';Μήπως είναι σαν..'τώρα'..;

Την αγάπη μου...

Βαρκάδα στο 'τότε'...


Βαρκάδα στο 'τώρα'...

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

..στην αυθόρμητη ομιλία,δεν υπάρχει backspace.




Ξεκινάω το άρθρο λέγοντάς σας, πως τίτλο ακόμα δεν έχω βρει..

Πριν μέρες,‘scrollάροντας’ στο κινητό μου, έπεσα πάνω σε μια εικόνα. Ναι καλά καταλάβατε. Αυτή που εμπεριέχεται στο άρθρο και που μακάρι να γνώριζα ποιος το σκίτσαρε να τον αναφέρω, αλλά δυστυχώς ακόμα και αν έψαξα, την έβρισκα απλά κοπιαρισμένη σε διαφορά sites. Αnyway, ας με συγχωρέσει ο δημιουργός, τη δανείζομαι με ‘αδεία από τη σημαία’ που λένε..

Περά από τίτλο, εξακολουθώ να μην ξέρω πως θα συνεχιστεί το άρθρο αλλά το μόνο που ξέρω είναι ότι η εικόνα είναι σίγουρα το main theme και στο background ο σχολιασμός και φυσικά η νέα τάξη πραγμάτων πίσω από την λέξη «πληκτρολόγιο» μιας και έχει αντικαταστήσει την καθημερινότητά μας, είτε αυτό είναι κινητό, είτε υπολογιστής, και η τραγική ειρωνεία είναι ότι και εσείς μέσω κάποιων τέτοιων συσκευών με διαβάζετε, αλλά να που δεν γίνεται αλλιώς. Και αν  νομίζετε ότι θα σας κάνω κήρυγμα για τα social media ή κάτι τέτοιο, λάθος το νομίζετε.


Η ανάγκη για έκφραση σε κάθε άνθρωπο ποικίλει, άλλοι εκφράζονται μέσα από τραγούδια, άλλοι γράφοντας, άλλοι ζωγραφίζοντας, άλλοι ακόμα και με τη σιωπή τους (!). Το σημαντικό και εκείνο που τις περισσότερες φόρες δεν σκεφτόμαστε (τουλάχιστον όχι όλοι!), είναι τί κρύβεται στη ‘στροφή’. Στα ποσά “Im ok” γραφούμε, αν γυρίσουμε λίγο το κεφάλι μας να δούμε, τελικά είναι “Im NOT ok”. Kαι εδώ είναι η σύνδεση με ένα απρόσωπο πληκτρολόγιο: ότι δεν μπορείς να δεις πίσω από την οθόνη, όσο και να πλησιάζεις το κεφάλι σου, όσο και να κοιτάς πίσω από αυτή κτλ κτλ. Αστό φίλε, απλά δεν μπορείς.- 


Σε μια εποχή που δείκτης ενδιαφέροντος είναι και το: «είδα το timeline σου, καλά είσαι λογικά!», μην περιμένεις να καταλάβεις και πολλά. Θα καταλάβεις μόνο, αν επιδιώξεις να δεις τον άλλον στα μάτια.. και μπορεί πάλι να μην μπορέσεις να καταλάβεις, αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις, πως οτιδήποτε ακούσεις, το ακούς live. Γιατί στην αυθόρμητη ομιλία, δεν υπάρχει backspace. (Ουπς… μόλις βρήκα και τον τίτλο!). 


Όχι λοιπόν, δεν υπάρχει backspace. Αυτό το μαγικό κουμπάκι σε πληκτρολόγια και κινητά, που γραφείς, γραφείς και μόλις το καλοσκεφτείς ότι θα εκθέσεις την ψυχή σου, το πατάς με δύναμη και μίσος να σβήσει τα πάντα και να γράψεις κάτι γενικό, ένα ξερό 'οκ', ένα ανούσιο 'καλά', ένα αηδιαστικό και ψεύτικο 'τα λέμε'. Στις ανθρώπινες σχέσεις που έχουν γίνει τόσο πολύπλοκες, η κουβέντα είναι σωτηρία, βάλσαμο. Αρκεί να γίνεται σωστά και με τα σωστά άτομα (οκ, πρέπει να είσαι τυχερός να τα βρεις!). Αυτή λοιπόν την κουβέντα, να απαιτείς να την κάνεις κατ’ ιδίαν. Nα μην κοντρολάρεις τις λεξεις, τη σκέψη σου. Να ξεστομίσεις πράγματα, που κανένα backspace δεν θα μπορεί να τα πάρει πίσω.

Πήγαινε στην άλλη μεριά του τοίχου, του δικού σου τοίχου και, σβήσε το “not ok”. Είσαι μια χαρά. Έτσι να λες. Πες πες, θα το πιστέψεις. Είναι μια αρχή να νιώσεις λίγο τρελός και καλυτέρα τρελός από χαρά, παρά τρελός από θλίψη. Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι το σύμπαν σου επιστρέφει ό,τι ενδόμυχα ζητάς και καταλαβαίνει πότε ζητάς τί και πότε απλά λες “αχ, ας είμαι ευτυχισμένος….” και μέσα σε κλάσματα του δευτερόλεπτου λες σαν δεύτερο εγώ “…ναι καλά, σιγά μην είμαι τελικά.. πότε με άκουσε έμενα το σύμπαν;”. Kαι εκεί το χάνεις. Λένε. Δεν ξέρω. Αλλά έχεις τίποτα να χάσεις, αν για μια φορά στη ζωή σου δοκιμάσεις κάτι άλλο; Να πεις είναι χρέος μου να χαμογελάσω, είναι προϋπηρεσία στην καλοσύνη να προσπαθήσω να καταλάβω τον δίπλα μου, να δώσω για να πάρω.

Όχι δεν είμαι αισιόδοξη. Κάθε άλλο. Είμαι ρεαλίστρια μέχρι κόκαλο και πολλές φόρες εγωιστικά αρνιόμουν να αποδεχτώ τέτοιες ‘αερολογίες’. Αλλά καμία φορά, μια εικόνα, μια λέξη, μια άλλη οπτική, ένα άγγιγμα από κάποιον που ξέρεις ότι ακούει για να σου πάρει λίγο από το φορτίο έστω και νοερά, αρκούν για να βάλουν λίγη ώθηση σε μια δύσκολη κατάσταση που περνάς.


Για αυτό κλείσε το άρθρο, ναι ναι φτάνει διάβασες, και εγώ θα είμαι ευχαριστημένη ότι όσα έγραφα τόση ώρα έπιασαν τόπο, αν πάρεις τηλέφωνο όποιον εσύ θες, να πατέ μια βόλτα να τα πείτε. Ακόμα και αν δεν πείτε τίποτα, θα έχετε γράψει δεκάδες άρθρα στο τετράδιο της μέρας σας, μόνο με το χαμόγελο που θα ανταλλάξετε όταν κοιταχτείτε..!!


Trust me...

T
ην αγάπη μου…




Κείμενο-Επιμέλεια : Ντίνα Παπαγεωργίου

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η Ειρήνη του Αριστοφάνη πάει...Άργος Ορεστικό!

..και συγκεκριμένα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άργους Ορεστικού,το Σάββατο 11 Μαρτίου και ώρα 18:15!!

Σε επικοινωνία με την εταιρεία Θεάτρου TheatrAction, αναφέρουν χαρακτηριστικά:

"Η 'Ειρήνη" του Αριστοφανη είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά όλων των ηλικιών.Υπάρχει ζωντανή μουσική που παρουσιάζει στοιχεία και ρυθμούς της αρχαιοελληνικής παράδοσης,χρησιμοποιώντας όργανα όπως νταούλι,μικρά κρουστά,λύρα,βιολί,φλάουτο,μπουζούκι,συνδυάζοντάς τα όμως με σύγχρονους ήχους σε πρωτότυπες μελωδίες.

Η διασκευή του έργου δραματουργικά και σκηνοθετικά είναι δομημένη έτσι ώστε το κάθε παιδί να μπορεί όχι μόνο να το παρακολουθεί ευχάριστα αλλά και να προσλαμβάνει ανάλογα με την ηλικία του διαφορετικά την ουσία αυτού.Παράλληλα,η απόδοσή του με ανεπτυγμένους κώδικες σωματικού θεάτρου,οι χορογραφίες και η συχνή χρήση μάσκας,κούκλας και μαριονέτας,δημιουργούν μια παράσταση «γραμμένη» στην παγκόσμια γλώσσα των παιδιών. Η TheatrAction ταξιδεύει στην Ελλάδα με την «Ειρήνη» του πιο παλιού παραμυθά,του Αριστοφάνη,γνωρίζοντας στα παιδιά με απλό τρόπο τον μαγικό κόσμο της Αρχαίας Ελλάδας.

Πρόκειται για μία παράσταση μαγική,με πανανθρώπινο μήνυμα,που κάτι έχει να πει σε όλους!
Μία παράσταση που κανένας δεν πρέπει να χάσει γιατί «η Ειρήνη και ο Πόλεμος είναι υπόθεση του καθένα από μας»!"

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Οι θεοί σιχάθηκαν τους ανθρώπους, λόγω των πολέμων και τους εγκατέλειψαν στη μοίρα τους να αφανιστούν. Ο Τρυγαίος ο Αθηναίος, ένας ειρηνόφιλος αμπελουργός, προσπαθεί να πετάξει στον ουρανό, πάνω σε ένα σκαθάρι, (που το ταΐζει κοπριές και ακαθαρσίες για να μεγαλώσει), ώστε να βρει τον Δία και να τον παρακαλέσει να σταματήσει τον πόλεμο.

Στον Όλυμπο, βρίσκει μόνο τον Ερμή, ο οποίος του αποκαλύπτει πως ο Πόλεμος φυλάκισε την Ειρήνη σε μια σκοτεινή σπηλιά και την είσοδο της την έφραξε με ένα τεράστιο αμετακίνητο βράχο. Ο Τρυγαίος, μετά από πολλές περιπέτειες και με τη βοήθεια των θεατών (!) καταφέρνει τελικά να ελευθερώσει την Ειρήνη και να τη φέρει πίσω στους ανθρώπους.

Ώσπου όμως να την εδραιώσει οριστικά στην ανθρωπότητα, απ’ το σπίτι του παρελαύνουν διάφοροι τύποι... Πολεμοκάπηλοι (οπλουργοί, ψευτομάντεις, συκοφάντες και δημαγωγοί), που προσπαθούν να ξαναφυλακίσουν την Ειρήνη, αλλά και αγρότες, τεχνίτες, δρεπανουργοί, άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να τη διαφυλάξουν και να την προστατέψουν για να ζήσουν τίμια και με ηρεμία!

Μια κωμωδία – γιορτή για την ειρήνη και τις χαρές, ένα λαικό πανηγύρι για τη ζωή και τις απλές ομορφιές της!

Info: Mέσω της προσωπική σελίδας της Γυρολιμνιάς Καστοριάς,σας δίνεται η δυνατότητα να διεκδικήσετε 5 μονές προσκλήσεις που χαρίζει η ομάδα,στο blog μου!!
Τα βήματα απλά:


1)Κοινοποιείτε το άρθρο από τη σελίδα μου στο facebook (για να μπορεί να είναι ορατή η κοινοποίηση και να καταγραφούν τα στοιχεία σας_και ΜΟΝΟ απο εκεί)
2)Κάνετε like στη σελίδα της TheatrAction


Οι συμμετοχές θα καταγράφονται μέχρι την Παρασκευή στις 20:00 και η κλήρωση θα γίνει από την ομάδα TheatrAction.

Προσωπικά τους ευχαριστώ για τις προσκλήσεις και εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχιά και καλή διασκέδαση στο τυχερό κοινό που θα τους απολαύσει!!Για όσους ενδιαφέρονται για προπώληση εισητηρίων,αυτή γίνεται στο δισκοπωλείο "Μελωδία" στην Καστοριά και στο βιβλιοπωλείο "Μήλιος" στο Άργος Ορεστικό.


Επιμέλεια : Ντίνα Παπαγεωργίου
Κείμενα : TheatrAction